Bir varmış bir yokmuş, güzel bir çiftlikte rengârenk tüyleri, kıpkırmızı ibiğiyle gösterişli bir horoz yaşarmış. Bu horoz sesinin gürlüğüyle, tüylerinin güzelliğiyle o kadar övünürmüş ki çiftlikteki hiçbir hayvanı beğenmezmiş. Her sabah en yüksek çitin üstüne çıkar, "Ü-ürü-üüü! Benden güzeli, benden güçlüsü yok! Bu çiftlik benim sayemde uyanıyor!" diye böbürlenirmiş.
Tavuklara tepeden bakar, "Sizin ne sesiniz var ne de renginiz," dermiş. Ördeklere, "Şu paytak yürüyüşünüzle ne kadar da komiksiniz," diye gülermiş. Yaşlı ineğe, koyunlara, hatta bahçedeki köpeğe bile burun kıvırırmış. "Ben bu çiftliğin en önemli hayvanıyım," dermiş. "Benim ötüşüm olmasa güneş bile doğmaz!" Diğer hayvanlar önceleri onu hoş görmüş ama horoz gün geçtikçe daha da kibirlenmiş, kimseyle güzel güzel konuşmaz olmuş.
Bir sabah horoz yine çitin tepesine çıkmış, ötmeye hazırlanıyormuş. O kadar kendine hayranmış ki, uzaktan çiftliğe doğru sinsice yaklaşan bir tilkiyi hiç fark etmemiş. Tilki, gösterişli horozu görünce dilini yalamış: "İşte nefis bir kahvaltı!" Ama doğrudan saldırmak yerine horozun en zayıf noktasını, yani kibrini kullanmaya karar vermiş.
Tilki tatlı bir sesle seslenmiş: "Ah, ne muhteşem bir horoz! Sesinizin ne kadar güzel olduğunu duydum, ta uzak diyarlardan geldim sizi dinlemeye. Babanız da harika öterdi; hatta gözlerini kapatıp, boynunu uzatıp öyle bir öterdi ki bütün ülke hayran kalırdı. Acaba siz de öyle yapabilir misiniz?" Kibirli horoz bu övgülerle iyice şişinmiş. "Elbette yapabilirim, hem de babamdan çok daha güzel!" demiş. Herkese hava atmak için gözlerini sımsıkı kapatmış, boynunu uzatmış ve avazı çıktığı kadar ötmeye hazırlanmış.
Ama tam o an, gözleri kapalı olduğu için tilkinin kendisine doğru atıldığını görememiş! Neyse ki çiftliğin akıllı köpeği çoktan tilkiyi fark etmiş ve havlayarak üzerine atılmış. Tilki korkuyla geri çekilmiş, kaçarken de kızgınlıkla söylenmiş: "Ah, ben de tam onu övgülerle avlayacaktım!" İşte o an horoz gözlerini açmış ve az önce nasıl bir tehlikeyle burun buruna geldiğini anlamış. Kibri yüzünden neredeyse tilkiye yem oluyormuş; onu kurtaran ise küçümseyip durduğu köpek olmuş.
Horozun yüzü kızarmış, başı önüne eğilmiş. Köpeğe dönüp, "Beni sen kurtardın," demiş utanarak, "oysa ben seni hep küçümsemiştim. Bağışla beni." Köpek dostça kuyruğunu sallamış: "Önemli değil dostum. Ama unutma, hepimiz bir aradayken bu çiftlik güvende. Kibir insanı yalnız ve savunmasız bırakır." Horoz o günden sonra bambaşka biri olmuş; böbürlenmeyi bırakmış, herkesle güzel geçinmeye başlamış. Sabahları hâlâ gür sesiyle ötermiş ama artık övünmek için değil, bütün dostlarını neşeyle güne uyandırmak için. Böylece herkes anlamış ki gerçek değer, böbürlenmekte değil, dostluk ve alçakgönüllülüktedir. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.