Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün iki güçlü varlığı Güneş ile Rüzgâr, bir gün aralarında tatlı bir tartışmaya tutuşmuşlar. Rüzgâr böbürlenerek, "İkimizin arasında en güçlü olan benim!" demiş. "Ben eserek koca ağaçları devirebilir, denizde dev dalgalar yaratabilir, bulutları önüme katıp sürükleyebilirim. Sen benim yanımda hiç kalırsın." Güneş ise sakin ve gülümseyerek karşılık vermiş: "Güç her zaman en sert olmakla ölçülmez sevgili Rüzgâr. Bazen yumuşaklık, sertlikten çok daha güçlüdür."
Rüzgâr bu söze gülmüş: "Yumuşaklık mı? Ha! Gücü kanıtlayacak bir yarışma yapalım da görelim bakalım." Tam o sırada aşağıda, yolda kalın paltosuna sarınmış bir yolcu yürüyormuş. Güneş, "Peki," demiş, "şu yolcuyu görüyor musun? Hangimiz onun paltosunu çıkarmayı başarırsa, o daha güçlüdür. Ama kimse zorla değil, kendi yöntemiyle." Rüzgâr kendinden emin bir şekilde, "Bu çok kolay! İzle de gör," demiş. "Önce ben deneyeceğim."
Rüzgâr derin bir nefes almış ve var gücüyle esmeye başlamış. Soğuk, sert bir fırtına koparmış; yolcunun üzerine hızla, öfkeyle üflemiş. Ama tuhaf bir şey olmuş: Rüzgâr ne kadar sert eserse, yolcu paltosuna o kadar sıkı sarılmış. Soğuktan titreyen adam, paltosunun yakalarını iki eliyle tutmuş, kollarını göğsünde kavuşturmuş ve paltosunu sımsıkı kavramış. Rüzgâr daha da hırslanmış, daha da sert esmiş; şapkasını uçurmuş, ağaçları sallamış ama yolcunun paltosunu çıkaramamış. Aksine adam paltosuna daha çok sarılmış. Sonunda Rüzgâr yorgun düşmüş, nefes nefese durmuş. "Olmuyor," demiş kızgınlıkla, "bu inatçı adam paltosunu bir türlü çıkarmıyor!"
Güneş gülümsemiş: "Şimdi sıra bende. Ama izle, ben zorlamayacağım." Bulutların arkasından usulca sıyrılmış ve yolcunun üzerine sıcacık, yumuşacık ışıklarını salmış. Önce hafif hafif ısıtmış. Yolcu, az önceki soğuğun ardından bu tatlı sıcaklıkla rahatlamış; kollarını gevşetmiş, paltosunun yakalarını bırakmış. Güneş biraz daha parlamış, ortalık ısınmış. Yolcunun alnında ter belirmiş. "Amma da ısındı hava," demiş adam. Güneş sıcaklığını nazikçe artırdıkça yolcu iyice terlemiş ve sonunda, "Bu sıcakta palto giyilmez ki," deyip paltosunu kendi elleriyle çıkarıvermiş. Hatta biraz sonra bir ağacın gölgesine oturup serinlemiş.
Rüzgâr olanları hayretle izlemiş. Güneş, hiç zorlamadan, hiç sertlik göstermeden, yalnızca sıcaklığı ve yumuşaklığıyla yolcuya paltosunu isteyerek çıkartmıştı. Rüzgâr'ın bütün öfkesi ve gücü işe yaramamış, ama Güneş'in şefkati bir anda sonuç vermişti. Rüzgâr başını öne eğmiş: "Haklıymışsın," demiş utanarak. "Ben zorla, öfkeyle bir şey elde edemedim. Sen ise nezaketle, yumuşaklıkla istediğini yaptın. Demek ki güç, her zaman sert olmak değilmiş."
Güneş dostça karşılık vermiş: "Öfke ve zorlama insanları ancak inatçı ve dirençli yapar. Ama şefkat, sevgi ve yumuşaklık, kalplerin kapılarını kendiliğinden açar." O günden sonra Rüzgâr bu dersi hiç unutmamış. İşte bu yüzden derler ki: Birine bir şey yaptırmak istiyorsan, onu zorlama; ona iyilikle, sabırla ve sevgiyle yaklaş. Sertlik duvar örer, yumuşaklık ise kapı açar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.