Bir varmış bir yokmuş, güneşli, çiçekli bir yaz mevsimiymiş. Bir çayırın kenarında çalışkan mı çalışkan bir karınca ile keyfine düşkün bir ağustos böceği yaşarmış. Yaz boyunca karınca hiç durmadan çalışırmış. Sabahtan akşama kadar tarlalardan buğday taneleri, ekmek kırıntıları, tohumlar taşır; hepsini yuvasına biriktirir, kışın aç kalmasın diye kilerini doldururmuş. Sırtında kendisinden büyük yükler taşır, ter döker ama hiç şikâyet etmezmiş.
Ağustos böceği ise bambaşkaymış. Bütün yaz gölgeli bir yaprağın üstüne kurulur, kemanını eline alır, sabahtan akşama kadar şarkı söyler, çalıp çağırırmış. Karıncayı her gördüğünde alay edermiş: "Ah be karınca, boşuna yoruluyorsun! Şu güzel havada durup dinlenmek, şarkı söylemek varken neden böyle didinip duruyorsun? Gel, benimle şarkı söyle, eğlen!" Karınca ona her seferinde gülümseyerek cevap vermiş: "Şimdi eğlenmenin sırası değil dostum. Kış gelince yiyecek bulmak zor olur. Ben de bugünden hazırlanıyorum. Sen de biraz yiyecek biriktirsen iyi olur."
Ama ağustos böceği bu öğüde hiç kulak asmamış. "Kış daha çok uzak," demiş, "onu düşünmek için daha vaktim var. Şimdi şarkı zamanı!" Böyle deyip kemanını çalmaya devam etmiş. Karınca ise bıkmadan usanmadan çalışmayı sürdürmüş; yuvasını tıka basa doldurmuş.
Derken güzel yaz günleri sona ermiş. Yapraklar sararmış, rüzgârlar soğumuş, derken bembeyaz bir kış bastırmış. Her yer karla kaplanmış, çayırlar buz tutmuş, tarlalarda tek bir tane bile kalmamış. Ağustos böceği bir de bakmış ki karnı acıkmış ama ortada yiyecek namına hiçbir şey yok. Üşümüş, titremeye başlamış; ne yiyecek bir lokması ne sığınacak bir yeri varmış. Perişan bir halde karlar arasında dolaşırken karıncanın sıcacık, ışıklı yuvasını görmüş.
Titreyerek kapıyı çalmış: "Sevgili karınca, lütfen bana biraz yiyecek verir misin? Çok açım ve çok üşüyorum." Karınca kapıyı açmış, ağustos böceğini bu halde görünce üzülmüş. "Peki bütün yaz ne yaptın?" diye sormuş. Ağustos böceği utanarak başını önüne eğmiş: "Bütün yaz şarkı söyledim, eğlendim; senin sözünü dinlemedim." Karınca içini çekmiş.
İyi kalpli karınca, ağustos böceğini soğukta bırakmamış; onu içeri alıp ısıtmış ve yiyeceğinden pay vermiş. "Bu kış sana yardım edeceğim," demiş, "ama bir daha bu dersi unutma. Herkesin çalışma zamanı da vardır, dinlenme zamanı da. Ama yarını hiç düşünmeden yaşarsak zor duruma düşeriz." Ağustos böceği pişmanlık içinde söz vermiş: "Haklısın karınca. Gelecek yaz ben de senin gibi çalışacak, hem hazırlanacak hem de şarkı söyleyeceğim." O günden sonra ağustos böceği hem çalışmayı hem de tedbirli olmayı öğrenmiş. Böylece herkes anlamış ki bugünün emeği, yarının huzurudur. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.