Bir varmış bir yokmuş, kocaman bir çınar ağacının en yüksek dalında, çalı çırpıdan örülmüş sıcacık bir yuva varmış. Bu yuvada anne serçe ile üç yavrusu yaşarmış. Yavruların ikisi çoktan uçmayı öğrenmiş, dallar arasında neşeyle kanat çırpıyormuş. Ama en küçükleri Cıvıl, bir türlü uçmaya cesaret edemiyormuş. Yuvanın kenarına gelip aşağı baktığında yer ona çok uzak, çok korkutucu görünüyormuş. "Ya düşersem? Ya kanatlarım beni taşımazsa?" diye korkuyormuş.
Anne serçe her sabah Cıvıl'a nazikçe, "Haydi yavrum, sen de uçabilirsin. Kanatların artık yeterince güçlü," dermiş. Ama Cıvıl her seferinde yuvanın en dibine büzülür, "Hayır anne, ben korkuyorum. Ben hep burada kalacağım," dermiş. Kardeşleri onunla uğraşmış: "Korkak Cıvıl! Bak biz nasıl uçuyoruz, sen hâlâ yuvadasın!" Cıvıl bu sözlere üzülmüş ama korkusunu yenemiyormuş. Böyle böyle günler geçmiş; kardeşleri gökyüzünü keşfederken o hep yuvada oturmuş.
Bir öğleden sonra hava birden kararmış, gökyüzünü kara bulutlar kaplamış. Şiddetli bir fırtına başlamış; rüzgâr uğulduyor, çınarın dalları savruluyormuş. Anne serçe yavrularını uyarmak için yiyecek aramaya çıktığı yerden hızla dönmeye çalışıyormuş. Rüzgâr o kadar sertmiş ki Cıvıl'ın oturduğu dalı çatırdatmış. Derken bir "çıtırt" sesiyle dal kırılmaya başlamış! Yuva tehlikeli biçimde sallanıyor, aşağı doğru kaymaya başlıyormuş.
Cıvıl dehşet içinde kalmış. Kardeşleri çoktan güvenli bir dala uçmuş ama o hâlâ sallanan yuvadaymış. "Anne! Ne yapacağım?" diye çığlık atmış. Uzaktan annesinin sesi gelmiş: "Cıvıl, kanatlarını aç yavrum! Şimdi tam zamanı! Bana güven, kendine güven, uç!" Yuva her an düşebilirmiş; başka seçeneği kalmamış. Cıvıl gözlerini sımsıkı kapatmış, minik yüreği güm güm atarken kanatlarını sonuna kadar açmış ve kendini boşluğa bırakmış.
Bir an düşer gibi olmuş; midesi ağzına gelmiş. Ama sonra... bir mucize! Kanatlarına çarpan rüzgâr onu yukarı kaldırmış. Cıvıl gözlerini açtığında havada süzüldüğünü fark etmiş. Uçuyormuş! Gerçekten uçuyormuş! Kanatlarını çırptıkça yükseliyor, rüzgârla birlikte dans ediyormuş. Fırtınaya rağmen, belki de fırtına sayesinde, sonunda korkusunu yenmiş ve güvenli bir dala, annesinin yanına konmuş.
Anne serçe onu kanatlarının altına almış, sımsıkı sarılmış. "Gördün mü yavrum," demiş gururla, "sen hep uçabilecek güçteydin. Eksik olan tek şey cesaretti. Korkuyla yüzleşmeyi göze aldığın an, uçmayı da başardın." Cıvıl gözyaşları içinde gülümsemiş: "Meğer korktuğum kadar zor değilmiş anne. Keşke daha önce denese ymişim." Kardeşleri de koşup ona sarılmış, artık onunla alay etmek yerine onu kutlamışlar.
O günden sonra Cıvıl gökyüzünün en neşeli serçesi olmuş; dört bir yanı keşfetmiş, yeni dostlar edinmiş. Ne zaman korkunun eşiğinde bir kardeşiyle karşılaşsa, ona hep şunu söylermiş: "Korkmak normaldir; ama denemekten korkma. Bazen sadece bir kere gözünü kapatıp kanatlarını açman yeter." Böylece herkes anlamış ki cesaret, korkunun olmaması değil, korkuya rağmen bir adım atabilmektir. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.