Bir varmış bir yokmuş, masmavi gökyüzünde bulutlar mahallesi varmış. Orada kocaman, gösterişli bulutlar yaşarmış: Gümbür Gümbür Boran, upuzun Yağmurca ve heybetli Dolu Dede. Bir de onların yanında, pamuk şekeri kadar küçük, yumuşacık bir bulut varmış: Pamuk. Pamuk o kadar miniciktir ki rüzgâr esince takla atar, kuşlar üzerinden atlayıp geçermiş.
Büyük bulutlar her gün önemli işler yaparmış. Boran koca tarlaları sular, Yağmurca nehirleri doldurur, Dolu Dede dağlara kar yağdırırmış. Pamuk da onlara katılmak istermiş ama ne zaman "Ben de yağabilir miyim?" diye sorsa, büyükler gülermiş: "Sen mi? Senin içindeki suyla ancak bir saksı sulanır! Sen kenarda dur da işini bilenler yağsın." Pamuk her seferinde köşesine çekilir, içi buruk buruk olurmuş.
Bir yaz günü hava çok sıcak geçmiş. Büyük bulutlar büyük tarlaları, büyük ovaları sulamış ama küçük yerleri kimse fark etmemiş bile. İşte o günlerde Pamuk, rüzgârla sürüklenirken aşağıda minicik bir bahçe görmüş. Bahçe, tek başına yaşayan bir ninenin papatya bahçesiymiş. Ama ah! Bütün papatyalar boyunlarını bükmüş, yapraklar sararmış, toprak çatır çatır çatlamış. Nine elinde boş kovasıyla kuruyan çiçeklerine üzgün üzgün bakıyormuş. Büyük bulutlar o bahçeyi hep atlarmış; çünkü koca ovaların yanında bir avuç papatya kimin umurundaymış?
Pamuk'un minik yüreği cız etmiş. "Ben küçüğüm, bahçe de küçük," demiş. "Belki de tam birbirimize göreyiz!" Derin bir nefes almış, içindeki bütün damlaları toplamış ve papatya bahçesinin üzerine gelmiş. Sonra da başlamış yağmaya: şıp, şıp, şıp... İçinde ne kadar su varsa, son damlasına kadar o minik bahçeye vermiş.
Ve bir mucize olmuş. Kupkuru toprak yumuşamış, sararan yapraklar dirilmiş, boynu bükük papatyalar birer birer başlarını kaldırmış. Bahçe yeniden bembeyaz açmış! Nine sevinçten ellerini çırpmış: "Yağmur! Minicik ama mis gibi bir yağmur!" diye gülmüş. Rüzgâr, papatyaların teşekkürünü ta gökyüzüne, Pamuk'un yanına taşımış: Mis gibi bir çiçek kokusu...
Bu kokuyu büyük bulutlar da almış. Boran şaşkınlıkla sormuş: "Bu güzel koku da ne?" Rüzgâr olanları anlatınca koca bulutlar utanmış. "Biz büyük işlerle övünürken küçücük bahçeleri unutmuşuz," demişler. "Meğer Pamuk, bizim göremediğimizi görmüş." O günden sonra Pamuk'la hep birlikte çalışmışlar: Büyükler ovaları, Pamuk ise saksıları, minik bahçeleri ve yol kenarındaki kır çiçeklerini sularmış.
Derler ki yaz günü cama vuran kısacık, tatlı yağmurlar hep Pamuk'tur; bir yerlerde susamış küçük bir çiçeğe can suyu taşır. Sen de unutma: Küçük bir el, küçük bir iyilik, bazen koca bir bahçeyi yeşertir. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.