Bir varmış bir yokmuş, bulutların ardındaki görünmez bir sarayda Rüya Perisi Mira yaşarmış. Mira'nın sarayında kocaman, sihirli bir dokuma tezgâhı varmış. Her gece bu tezgâhın başına oturur, dünyadaki bütün çocuklar için rüya dokurmuş. Rüyaların ipliklerini nereden mi bulurmuş? İşte masalın sırrı da burada: O iplikler, çocukların gündüz yaptıklarından oluşurmuş.
Bir çocuk arkadaşını güldürdüğünde gökyüzüne pembe bir iplik yükselirmiş. Annesine yardım eden çocuğun ipliği gümüş renginde olurmuş. Paylaşmak altın sarısı, sarılmak gül kurusu, teşekkür etmek gökkuşağı renginde iplikler yaparmış. Ama biri kardeşini üzdüğünde, oyuncaklarını fırlattığında ya da hiç kimseyle paylaşmadığında, gökyüzüne düğüm düğüm olmuş gri bir iplik çıkarmış. Mira bu düğümlü iplikleri dokumakta çok zorlanır, onlardan ancak karmakarışık, huzursuz rüyalar çıkarmış.
Şehirde Ege adında bir oğlan yaşarmış. Ege aslında iyi bir çocukmuş ama bir gün sabah ters tarafından kalkmış. Kahvaltıda suratını asmış, kardeşinin kulesini devirmiş, parkta topunu kimseyle paylaşmamış, akşam da "İstemiyorum!" diye bağırıp odasına kapanmış. O gece Mira, Ege'nin ipliklerini eline alınca üzülmüş: Hepsi gri ve düğüm düğümmüş. Peri ne kadar uğraşsa da o ipliklerden güzel bir rüya çıkmamış. Ege bütün gece yorganını tekmelemiş, sabah da yorgun uyanmış.
Mira o akşam bir karar vermiş: "Bu çocuğa tezgâhımı göstereceğim." Ege uykuya dalar dalmaz kendini bulutlardan bir sarayda bulmuş. Karşısında kanatları sedef gibi parlayan Mira duruyormuş. "Hoş geldin Ege," demiş peri. "Gel, sana rüyaların nasıl dokunduğunu göstereyim." Ege tezgâhın başına gelmiş. Öbür çocukların rengârenk iplikleri ışıl ışıl akıyor, tezgâhtan kahkaha dolu, uçurtmalı, dondurmalı rüyalar çıkıyormuş. Sıra kendi ipliklerine gelince Ege utanmış: Gri, düğümlü, kupkuru iplikler...
"Rüyalarını ben dokurum ama ipliklerini sen yaparsın," demiş Mira tatlı bir sesle. "Gündüzün ne kadar güzelse, gecen o kadar güzel olur." Ege ertesi sabah uyandığında perinin sözlerini unutmamış. Kardeşine sarılıp özür dilemiş, kulesini birlikte yeniden kurmuşlar. Annesine sofrayı toplamasında yardım etmiş, parkta topunu bütün çocuklarla paylaşmış, akşam da dedesine telefon edip "Seni seviyorum," demiş.
O gece gökyüzüne Ege'nin evinden altın, pembe ve gümüş renkli ipril ipril iplikler yükselmiş. Mira sevinçle tezgâhına oturmuş ve Ege için masmavi bir deniz, uçan bir yunus, gökkuşağından bir kaydırak dokumuş. Ege sabaha kadar gülümseyerek uyumuş; uyandığında yüreği kuş gibi hafifmiş.
O günden sonra Ege her akşam yatağına yatarken kendine sormuş: "Bugün Mira'ya hangi renk iplikleri gönderdim?" Sen de bu gece gözlerini kapatmadan önce bir düşün; belki Mira şu an senin ipliklerinle dünyanın en güzel rüyasını dokuyordur. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.