Bir varmış bir yokmuş, küçük bir kasabada mütevazı bir terzi yaşarmış. Bir sabah reçelli ekmeğini yerken üstüne sinekler üşüşmüş. Terzi canı sıkılıp eline aldığı bezle bir vuruşta tam yedi sineği birden yere sermiş! Buna öyle sevinmiş ki kendine bir kemer dikmiş ve üstüne kocaman harflerle "Bir vuruşta yedi!" yazmış. Sonra da dünyayı görmek, ününü yaymak için yola koyulmuş. Herkes kemerdeki yazıyı okuyunca onu, bir vuruşta yedi adamı deviren korkunç bir yiğit sanacakmış; oysa o yalnızca yedi sinek öldürmüştü!
Yolda giderken bir dağda yaşayan koca bir devle karşılaşmış. Dev, ufak tefek terziyi görünce kemerindeki yazıyı okumuş ve biraz temkinli davranmış ama yine de onu sınamak istemiş. Eline bir taş alıp öyle sıkmış ki taştan su damlamış. "Sen de bunu yapabilir misin?" demiş kibirle. Terzi hiç istifini bozmadan cebinden bir parça yumuşak peynir çıkarmış, sıkmış ve peynirden gerçekten su akmış. Dev şaşırmış, "Bu ufaklık taştan su çıkarıyor!" diye düşünmüş, çünkü peyniri fark etmemiş.
Dev bu kez bir taş alıp havaya öyle bir fırlatmış ki taş gözden kaybolup epey sonra yere düşmüş. "Sen bunu yapamazsın!" demiş. Terzi gülümsemiş, cebindeki bir kuşu usulca çıkarıp havaya salıvermiş. Kuş uçup gitmiş ve bir daha geri düşmemiş. Dev, "Vay canına, bu attığı taş hiç düşmedi bile!" diye iyice korkmuş. Meğer terzi hep aklını kullanıyor, kaba kuvvetle değil zekâsıyla devi alt ediyormuş.
Terzinin ünü bir ülkenin kralına kadar ulaşmış. Kral, "Madem bu kadar yiğit, onu ordumun başına alayım," demiş ama sonra onun çok güçlü olmasından çekinmiş. Kraliyet çevresi onu ortadan kaldırmak için ülkeyi kasıp kavuran iki azgın devin işini bitirmesini istemiş. "Başarırsan sana kızımı ve ülkenin yarısını veririm," demiş kral, içinden de "Nasıl olsa devler onun işini bitirir," diye düşünmüş.
Terzi hiç korkmadan ormana gitmiş. İki devi bir ağacın altında horul horul uyurken bulmuş. Cebini taşlarla doldurmuş, ağaca tırmanmış ve birinci devin üstüne bir taş atmış. Dev uyanıp yanındaki arkadaşını suçlamış. Terzi bir taş da ötekine atınca o da öbürünü suçlamış. Böyle böyle iki dev birbirine girmiş; terzi tek taş bile atmadan, sadece zekâsıyla iki devin kendi kendilerini alt etmelerini sağlamış!
Terzi krala dönüp görevi başardığını söyleyince kral sözünü tutmak zorunda kalmış. Ama terzi ne bir devle dövüşmüş ne de kimseyi kandırmakla övünmüş; sadece her seferinde aklını, cesaretini ve soğukkanlılığını kullanmış. Kral onun gerçek gücünün bileğinde değil, kafasında olduğunu anlamış ve ona saygı duymuş. Küçük terzi prensesle evlenmiş, adaletle, alçakgönüllülükle yaşamış. Böylece herkes anlamış ki bazen en küçük insan, en büyük işleri aklıyla başarır. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.